Dag 12: Baguio

Stuutjes met chocoooo!!!!! Na het heerlijke ontbijt vertrokken we in 3 verschillende groepen naar onze stageplaatsen. Groep 1 vertrok naar Baguio General Hospital. Deze groep begon met het bezoeken van de enigste psychiatrische afdeling in de provincie. De 40 patiënten die ze daar aantroffen lagen op metalen bedden zonder matras, achter tralies. Een mentaal geretardeerd meisje zorgde voor akelig geschreeuw waardoor de afdeling meer als een gevangenis aandeed. Na de psychiatrie verlegden ze naar de radiologie waar het enige echotoestel uit het hele ziekenhuis te bewonderen was. De andere waren immers kapot, en er leek niet snel vervanging te komen. Verder bezochten ze nog vele afdelingen waar ze enkele goiters voelden, longontstekingen beluisterden en impressionante brandwonden zagen. Ook de surgery room passeerde de revue. Daar waren ze oa. getuige van een keizersnede. Hun eerste delivery was een feit. Helaas bleven de talrijke natuurlijke bevallingen die hen beloofd waren achterwege. Hopelijk hebben de anderen morgen meer geluk. Groep 2 had de mogelijkheid om het operatiekwartier van het Sacred Heart Hospital te bezichtigen, niet alleen uitgerust met scrubs, maar ook met sexy slippers. Daar waren 3 operaties aan de gang: bij een eerste vrouw werd de baarmoeder en appendix verwijderd, bij een volgende vrouw ging het ook om een baarmoederverwijdering, maar deze bevatte een indrukwekkende vleesboom ter grootte van een kleine meloen! Bij een derde patiënt vermoedde men een tumor bij de dikke darm, dus verwijderde men uit voorzorg een groot stuk dikke darm. Opvallend bij al deze operaties was dat er heel veel personeel bij het gebeuren betrokken was, al dan niet met Iphone en fototoestel. Het was ook even schrikken toen een patiënte midden in haar operatie begon te brabbelen, toch had de anesthesist er alle vertrouwen in. Ze had meer aandacht voor de spelletjes die ze aan het spelen was op haar smartphone. Open chirurgie is hier veel populairder ten opzichte van een kijkoperatie, wegens de financiële voordelen. Groep 3 mocht een voormiddagje meedraaien op de emergency room. Op het eerste zicht leek het nogal chaotisch, maar bij nader inzien had iedereen zijn plaats en zijn taak. Ze werden vriendelijk onthaald door de mensen van de 3 onderdelen van de ER: pediatrics, medicine en minor surgery. Het kwam nogal traag op gang, maar druppelsgewijs kwamen de patiënten binnen. Het ging van brandwonden tot neusbloedingen, grote (snij)wonden en diarree. Wat hen zo opviel was enorme verhouding verplegend personeel versus patiënten, het Filippijnse werktempo (lees: traag), en de verwarring die ontstond door het ontbreken van elektronische dossiers. Van één dame was het vorige dossier verdwenen en zo had iedereen zijn eigen versie van haar medische geschiedenis. 's Middags konden groepen 2 en 3 hun buikje vullen met kip en rijst in de ziekenhuiskantine. Groep 1 kon smullen van de pizza's van Pizza Hut. Daarna trokken we naar Saint-Louis University waar we collectief een lecture volgden over de Filippijnse gezondheidsstatus en -zorg. Hierna volgde een lange pauze die volledig in beslag genomen werd door het nemen van groepsfoto's in labojas. Het was een moeilijke bevalling (dan toch nog). Na de pauze gingen we door met een lecture over MOMFI, gegeven door Mark en Bryan (de 2 Filippino's die ons de hele reis vergezelden). MOMFI staat voor Medical Outreach Missions Foundation, Inc. Het valt het best te vergelijken met een soort binnenlands Artsen Zonder Grenzen. Een deel van de opbrengst van de wekelijkse broodmaaltijd werd hier officieel overhandigd aan de organisatie. 's Avonds konden we al onze ervaringen in groep uitwisselen. Over de rest van de avond kunnen we kort zijn: Frietjes van de paters!!!!! (Justien, Aurelie, Lars en Laure)

Dag 11: Baguio

Vandaag is het Araw Ng Kagitingan; voor de Filippino's dag van de helden, voor ons een rustdag. Aangezien het voor alle Filippino's een feestdag is, waren er ook geen colleges aan de unief. Deze keer mochten we wat langer slapen, onze dag begon dus vrij laat, namelijk met het middageten. Deze keer ruilden we onze dagelijkse portie kip met rijst in voor een Westers maal in de Mall (lees McDo en The Old Spaghetti House). Na deze deugddoende vetrijke maaltijd kregen we de middag vrij om te verdwalen in de Mall en 't stad. Sommigen leefden zich uit in de shops tewijl anderen de stad verkenden. Baguio is een grootstad waar de Westerse invloeden duidelijk aanwezig zijn; om de 5 voet vind je er wel 1 of andere fastfoodketen, souvenirshop of voedselkraam. Session road (de hoofdstraat) is druk bevolkt, om Burnham Park te bereiken moesten we de mensenmassa trotseren. In deze hotspot voor toeristen (vele rijke Aziaten) konden we naar hartelust roeien met de bootjes op de vijver. Druk aangestaard door Filippino's probeerden we zoveel mogelijk bootjes te rammen: de eindstand was België 12 - Azië 2. Naast de vijver lag er een brede laan waar je zelf eens een tricycle kon besturen - met alle mogelijke gevolgen vandien. Een groot deel van het park bestond ook uit attracties voor kinderen, waardoor het sterk op een Belgische recreatiedomein leekµ. Verder kon je er ook nog dammen op de ingemetselde damborden, zittend op stenen banken. Vanuit het park had je een prachtig zicht op de kathedraal; een knalroze kerk met 2 neogothische torens. De nieuwsgierigen onder ons namen binnen eens een kijkje, maar kwamen er wat teleurgesteld uit (de glasramen waren wel de moeite). Toen de avond viel keerde iedereen home sweet home in een regenachtig Baguio. De shoppers omdat ze blut waren, de stadsverkenners omdat ze verzadigd waren door al dat moois en de rest verschrikt door ladyboys. Eens terug in het klooster (rusthuis voor paters) kregen we toch nog onze dagelijkse portie kip met rijst samen met alle andere paters. De dag wordt afgesloten, de avond begint. Sommigen onder ons praten nog even na over deze amusante dag, terwijl anderen een kaartje smijten. Groetjes, Sarah en Charlotte C. Burnham park the Mall

Dag 10: Sagada - Baguio

Kukeluku, goeiemorgen! De jongens werden alweer gewekt door de hanen, geholpen door een hond en het alarm van een wagen. Na een lekker ontbijt verlieten we met spijt in het hart de prachtige natuur en de mooie rijstterrassen van de bergprovincie. Nog maar goed en wel vertrokken of de wegenwerken zorgden voor enige vertraging. Het was wel eens interessant om te zien hoe ze dit hier aanpakken. We hielden halt op een viewpoint op 7400 ft hoogte. Dit werd opgefleurd door een 4m hoge hulk en een eetkraampje. Er waren lekkere hapjes, o.m. carrot cake en een gebakje van rijst. Daarna reden we door naar Abatan. De beide Charlotten wilden ook hun rijkunsten demonstreren op de Filippijnse wegen, dus kropen ze even achter het stuur van het bagagebusje. 'How's my driving?' (iets die hier op elk voertuig vermeld staat met bijhorend nummer om eventuele klachten te vermelden.) Blijkbaar goed, want de bagage is zonder blutsen en builen toegekomen in Abatan. Daar kregen we de kans om de markt en de winkelstraat te bezoeken. Simon en Brecht wilden de plaatselijke specialiteiten proeven, dus deelden ze een pepertje tot groot jolijt van de Filippino's (filmpje beschikbaar op aanvraag). Water kon de brand niet blussen, evenmin de vele tranen, maar gelukkig schoot een vriendelijke marktkraamster hen te hulp met wat suiker. Nadat hun traantjes gedroogd waren en iedereen uitgelachen was, bezochten we het Rural Health Center naast de markt. Daar was een tandarts en een kamer voor family planning te vinden. Enkele kregen de kans om de controle van IUD (lees: spiraaltje) mee te volgen. Daarna bezochten we het Health Center van een baranguay (dit is te vergelijken met een dorp bij ons). Dit wordt geleid door een midwife (vroedvrouw) en een health worker. Deze health unit valt te vergelijken met Kind & Gezin bij ons. Dit is voornamelijk verantwoordelijk voor het begeleiden van de geboorte, de opvolging van de pasgeboren baby's, vaccinaties en family planning. Vooraleer we Abatan verlieten hebben we het Emergency Hospital bezocht. Dit is een primair staatsziekenhuis. We vervolgden onze lange weg naar Baguio door de mistwolken. Na een drietal uur rijden kwamen we toe in 'Home sweet Home', waar we warm ontvangen werden door pater Eugène. Nu gaan we verder genieten van onze heerlijke pizza. Tot morgen! (Yana, Bobo (aka Roeland), Jasmine en Laura)

Dag 9: Sagada

Omstreeks 4h30 werd het mannelijke deel van de groep gewekt door een stel verrekte mannenkippen en hun "haantjesgedrag", ze hadden het op onze slaap gemunt. Ook was er de mogelijkheid om na een luxueus ontbijt naar Filippijnse normen een Anglicaanse eucharistieviering bij te wonen hier in Sagada. Nadien bezochten we het lokale ziekenhuis, St.Theodores Hospital, een primair privé ziekenhuis. Ondanks het groot aantal bedden (40-tal) waren er nauwelijks een vijftal patiënten. De mensen hier zijn immers bang voor hoog oplopende ziekenhuiskosten, want een groot deel van de Filippino's kan zich geen ziekteverzekering veroorloven. We werden er hartelijk verwelkomt door de hoofdarts (tevens ook de enige aanwezig), hij wist ons te vertellen dat voor specifieke onderzoeken (genre X-ray, echo) specialisten moesten opgetrommeld worden per telefoon. Opvallend ook was dat we nu al een groot aantal patiënten hebben ontmoet met "typisch Westerse aandoeningen", levensstijlaandoeningen zoals COPD, ouderdomsdiabetes, hypertensie komen ook hier al veelvuldig voor. Ook hebben veel patiënten last van dehydratatie. Te voet gingen we vervolgens richting de bekende rotsgraven (de zogenaamde "hanging coffins") en de grotten van Sagada. We daalden eerst af naar een grot gevuld met tal van rotsgraven, dit zijn kleine rechthoekige hardhouten kisten die men meer dan 2000 jaren geleden gebruikte om mensen in te begraven. Dit gebeurde symbolisch in de foetushouding, een recente aardverschuiving had bovendien enkele botten en schedels blootgelegd. Vervolgens daalden we verder af in de grotten, meerdere slippertjes en rotsen vol met vleermuizenfaeces later stonden we tot aan de borst in het water. Onderweg waren er tal van rotsformaties te zien, waarvan de meeste verdacht veel leken op geslachtsdelen, "the king, princess & queen" passeerden onder andere de revue. Na een verfrissende douche gingen we eten in een Filippijns restaurant om dan vervolgens richting hotel te trekken. Matthias en Charlotte

Dag 8: Banaue - Bontoc - Sagada

Dag thuisfront, vandaag was een feest voor de vroege vogels onder ons: we mochten al om 6u30 naar het ontbijt! Reeds om 5u werden we gewekt door de gezellige bedrijvigheid van de plaatselijke markt met bijbehorende kraaiende hanen. Na het ontbijt was er nog even tijd voor de obligate groepsfoto bij het hotel, om dan rond 7u richting Bontoc te vertrekken. Na een korte tussenstop met mooi uitzicht over de prachtige rijstvelden kwamen we aan in Bontoc, waar een plaatselijk festival aan de gang was. De stoet waar we zo vroeg voor uit de veren moesten was jammer genoeg al afgelopen. Gelukkig konden we nog genieten van enkele optredens van traditioneel geklede inwoners uit verschillende regio's. Hierna kuierden we nog even langs kleurrijke kraampjes. Daar werden we een beetje overwelmd door de vele geuren van het fruit, de uitlaatgassen, de gerookte vis en het vlees (inclusief vliegen). Ook werd nog eens bewezen dat de Filippijnen creatief met materiaal kunnen omgaan. Ze verzamelden lege flessen die ze dan vullen met afval om er eco-bricks mee te maken. De fundering voor een slangvormige bank was reeds gelegd. Enkele kindjes amuseerden zich ook met kleurrijke kuikentjes en vogeltjes in mini-kooitjes. Aangezien de kuikentjes ons er niet echt eetbaar uitzagen, begonnen we dan met onze zoektocht naar iets lekkers. Er was ons vooraf beloofd dat we een fastfoodrestaurant zouden tegenkomen, maar dat was blijkbaar verdwenen. Al bij al slaagden we er allemaal nog in ons buikje te vullen. Toen het warmste moment van de dag voorbij was bezochten we ook het Bontoc General Hospital. Een zeer proper en goed georganiseerd secundair ziekenhuis. De kinderafdeling was rijkelijk versierd met allerlei tekeningen. Daar zagen we onder andere een pasgeboren kindje met een hazenlip. Ook was er een speciale afdeling voor adolescenten, iets wat we voordien nog niet gezien hadden. Er werd in dit hospitaal rekening gehouden met de wensen van iedereen. Zo waren er een paar 'deluxe rooms' met eigen tv, badkamer en ventilatie. Speciaal was ook nog de aparte ruimte waar mishandelde vrouwen en kinderen dag en nacht terecht kunnen. Het was mooi om te zien dat er ook aan hen gedacht wordt. Na dit aangenaam bezoek namen we nog een kijkje in het Bontoc museum, opgericht door een Belgische zuster die de plaatselijke gebruiken en voorwerpen niet verloren wilde laten gaan. De foto's over de stamoorlogen ten tijde van onze wereldoorlogen maakten een diepe indruk op ons. De koppensnellers hakten het hoofd van hun vijanden af en poseerden trots met deze trofee op de foto. Buiten konden we ons helemaal inleven in het vroegere Filippijnse leven. Zo was er een authentiek dorpje nagebouwd, de plaatselijke variant van Bokrijk. Na deze warme, uitputtende dag (niet om jullie jaloers te maken: 35°C) zochten we verkoeling in de bus naar Sagada. De motor dacht er echter anders over, na een kwartiertje zag hij de steile helling niet meer zitten en besloot ons in de steek te laten. Dapper zetten we de tocht te voet aan. Sophie en Lars hadden na al dat stappen pijn aan hun voetjes en besloten het plaatselijk vervoer ook eens uit te testen. De opmerkzame wandelaars onder ons hadden al opgemerkt dat de lucht vrij stoffig was, plots zagen we enkele rookpluimen opstijgen. We wilden meteen onze brandweerkunsten bovenhalen, maar een voorbijrijdende Filippijn verzekerde ons dat het om gecontroleerde brandjes ging, bedoeld om extra vruchtbare grond te bekomen. Na een dag vol sensatie kwamen we in ons verblijf in Sagada aan, waar sommigen genoten van het eten, anderen iets minder. Om 22u verplichtte de plaatselijke avondklok ons om in ons bedje te kruipen, iets waar we ze stiekem wel dankbaar voor waren. Slaapzacht! (Lore en Annelies)

Dag 7: naar Hapao

Hello hello! Na een ontbijt naar keuze vertrokken we met de jeepny's richting de warmwaterbron van Hapao. Onderweg maakten we nog een stop voor een traditionele groepsfoto. '1 2 3 Pippi' zei Geert en we kregen spontaan een tandpastasmile. Toegekomen bezochten we eerst een Filippijns kerkje. Het was een sobere kerk en uniek doordat het niet verwesterd was zoals de meeste. Jezus had zelf een g-string aan. Daarna begonnen we aan de trip doorheen de rijstvelden op smalle paadjes. Onder de stralende zon bereikten we de koude, wilde rivierstroom en genoten dan ook van een frisse duik. Ook al hadden we het warm toch waagden we ook een plons in de naar zwavel ruikende warmwaterbron. Ter plaatste deed Guido zijn mooiste speedo aan en ook Geert nam een duik. Deze had wel nog zijn kleren aan en de plons was iets minder spontaan. Na de zoete broodjes die we meegebracht hadden als lunch rustten we nog even in de zon. Dit was niet zonder gevolgen(after sun kan soms handig zijn). Daarna begonnen we aan de terugweg. De ene groep koos voor het bos, de ander exploreerde nog even de rijstvelden. Toen gingen we met de jeepny's naar het Hungduan Municipal Hospital, een primair ziekenhuis. We konden niet alles zien aangezien de elektriciteit uitgevallen was. We zagen er een jongen waarvan de tweede teen geamputeerd was na een typisch Filippijns ongeval met de brommer. Er waren ook kindjes met diarree door het vervuilde water. Zelfs wij hebben al onze immodium kunnen bovenhalen. Bij de rondleiding vertelde de doctora dat je bij een moeilijke bevalling een trip moest maken van 2 uur met de ambulance naar Lagaue. Hier hadden we maandag al een kijkje genomen. Na een 'Thank you for visiting' en bijhorend applaus kropen we terug op onze jeepny's richting hotel en hadden dannog wat vrije tijd. Popochon cha'a (we love you) Camille en Fleur

Dag 6: naar Batad

Vandaag begon de dag eens zonder rijst! Voor ons ontbijt kregen we zelfs de keuze uit oa. pannenkoeken, toast, omelet,... of natuurlijk eventueel rijst. Na deze deugddoende afwisseling vertrokken we voor de allereerste keer met de jeepny's (zie foto)richting de imposante rijstterrassen van Batad die tot het Werelderfgoed behoren. Na een korte strijd om op het dak van deze kleine busjes te zitten, waren we klaar voor vertrek. Eens aangekomen begon de afdaling richting de rijstvelden. Hier werden we begroet door de gidsen die ons over de smalle paadjes en trapjes van de terrassen leidden. Na een welverdiende pauze zetten we de tocht verder richting de waterval. Door de brandende zon hield enkel het idee van het frisse water ons op de been tijdens deze afdaling. Spijtig genoeg konden we hier slechts een half uurtje van genieten en er zwemmen voordat we de terugweg aanvatten. De klim terug was zwaarder dan verwacht, maar door de vele toeristische drankkraampjes konden we onze dorst lessen. Eens bovengekomen, vele trappen en verbrande gezichtjes later, wachtte ons een pizza. Ons avontuur met de jeepny's leidde ons verder over de hobbelige wegen naar de Good News Clinic. In dit privéziekenhuis (het eerste dat we bezochten) werden we warm onthaald. Tijdens de rondleiding kwamen een aantal interessante zaken aan bod: bij gebrek aan een anesthesist wordt er soms zonder verdoving geopereerd; voor een ziekenhuis met 22 bedden (sommige zelfs privé) was er maar 1 dokter en 1 verpleegster aanwezig; in het geval er bloed nodig is, worden er enkele donoren opgetrommeld. Ook hadden we het geluk om de hechting van een geamputeerd vingerkootje te observeren. Na deze leuke, maar vermoeiende dag bleef er nog even tijd over om te douchen en onze benen te laten rusten. (Ruben en Fien)