Dag 17: Manila Dag 2

Dag thuisfront, Vandaag begonnen we de dag vroeg met rijst en boterhammetjes onder een bewolkte hemel. Lang konden we niet genieten van de drukkende warmte, want de "frigobus" stond al op ons te wachten. Om 8 uur vertrokken we richting Caritas Manila. We reden opnieuw door de bruisende hoofdstad, die genoemd is naar waterlelies die we onderweg konden bewonderen op de rivier. Na twee uur kwamen we uiteindelijk op onze bestemming aan. Daar werden we verwelkomd door pater Luke Moortgat, die ons een uitgebreide toelichting gaf bij zijn organisatie. Caritas Manila is een tehuis voor een twaalftal mentaal en/of fysiek gehandicapte personen. Een belangrijk punt in hun filosofie is dat ze ernaar streven de echte oorzaak van het probleem op te sporen (bijvoorbeeld "geen vis te geven aan de hongerigen, maar ze te leren vissen"). Daarbij hanteren ze de volgende levenswijsheid: pak het moeilijkste probleem eerst aan en dan gaat de rest vanzelf. Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar dat dit niet eenvoudig is, konden we vandaag met eigen ogen zien. We zagen heel wat kinderen met cerebral palsy, die vaak ook nog doof en/of blind waren. Het is erg moeilijk om met hen te communiceren, aangezien ze gevangen zitten in zichzelf. Toch vonden de begeleiders eenvoudige en creatieve oplossingen voor dit probleem. Ze gebruikten onder meer het TOUCH-systeem (Talk Only Using Caring Hands). Ook klassieke vormen van communicatiehulp werden gebruikt. Tijdens het eten kregen we een spoedcursus braille en gebarentaal. Algauw "zongen" we enthousiast Happy Birthday in gebarentaal en konden we onszelf voorstellen. Hierna stapten we opnieuw op de bus richting de volgende stop Tala, een melaatsencentrum. Daar vertelden enkele leprapatiënten hun aangrijpende levensverhaal. In de Filippijnen wordt deze ziekte helaas vaak niet aanvaard, dit bleek uit deze emotionele getuigenissen. Vele mensen stonden er sinds hun diagnose alleen voor, maar gelukkig konden ze rekenen op de steun van de hulpverleners van Tala. Onder invloed van de Belgische pater Paul Foulon gingen veel patiënten opnieuw studeren en slaagden erin de draad van hun leven weer op te pikken. Na een heerlijk vieruurtje van gekarameliseerde bananen, bezochten we een mini-gemeenschap van ex-melaatsen en hun families. Hier werden we achtervolgd door enthousiaste kinderen, die ons een flessendoppenspel demonstreerden. Ook was er een soort van ziekenhuis/opvangcentrum waar patiënten, die er erger aan toe waren, jarenlang verzorgd werden. We konden er een praatje maken met enkele mensen en beseften al snel dat het niet eenvoudig is om met deze ziekte te leven. We schrokken ervan dat enkele patiënten hier al meer dan dertig jaar verblijven, omdat er blijkbaar niemand uit hun familie de zorg op zich kan/wil nemen. Om al deze projecten te sponseren, richtten de familieleden van de melaatsen een soort coöperatieve op, waar ze zelf handpoppen vervaardigden en verkochten. Vele van jullie mogen zich verheugen op zo'n leuk souvenirtje. Na deze zware dag waren we blij om weer terug te zijn in ons hotel om alles even te laten bezinken. En nu ook onze buikjes gevuld zijn, is het tijd om te gaan slapen (sommigen onder de sterrenhemel). Slaapwel! (Leonore, Lore en Laura)

Dag 16: Manila Dag 1

Rice/rise and shine, Na een heerlijke nacht in een luxe verblijf stonden we op voor een lekker ontbijt. Daarna vertrokken we met de bus, met deugddoende airco, naar de kerk van Quiapo. Tijdens de busrit vertelde een vriendelijke Filippino ons iets meer over Manila. Zo kwamen we te weten dat Manila, de hoofdstad van de Filippijnen, een deel is van Metro Manila (bestaande uit 16 steden). Tevens is het ook de dichtst bevolkte stad ter wereld, wat de grote vervuiling en smoglaag verklaard. Vandaag was het er een tropische 36°C en erg vochtig. Aangezien zo'n 20% van de katholieken (+/- 10 miljoen mensen) hier op zondag naar de kerk gaan, was het bij aankomst erg druk in Quiapo. De kerkgezangen galmden over het plein en enkele lefgozers baanden zich een weg doorheen de mensenmassa om eens binnen te kijken. Het interieur was traditioneel, al was de donker getinte Jezus ietwat verbazingwekkend. Na dit christelijk moment begaven we ons naar de aanpalmende markt. Hier vielen vooral de vele bedelaars op, die het contrast tussen arm en rijk duidelijk maakten. Na deze tussenstop zetten we onze tocht verder naar het oude deel van de stad: Manila Intramuros. In dit oude stadsdeel bevindt zich Fort Santiago. Dit fort werd gebouwd door de Spanjaarden in de tijd dat de Filippijnen nog een Spaanse kolonie was. Het werd gebruikt als verdedigingspost tegen de Amerikanen, die het land wilden overnemen. De stad werd na WOII plat gebombardeerd, waarna het gerestaureerd werd als monument. Na deze boeiende voormiddag begonnen onze maagjes te knorren, dus stopten we bij 'The House that Fried Chicken built'. Hier kregen we een all-you-can-eat lunch. Toen gingen we verder naar de afvalberg Payatas. Hier werd de schrijnende armoede in de Filippijnen nog duidelijker. De mensen leven hier van verwerkt afval dat ze verkopen. Enkelen van ons kochten de lokale afvalwinkel leeg, en kwamen buiten met o.a. tassen, pennenzakken, toiletzakken,... Vervolgens bekeken we de niet zo welriekende afvalberg van dichterbij. Deze berg is gelaagd opgebouwd, uit afval en aarde. Hierdoor groeide er gras op de afvalberg. Enkele delen van de afvalberg waren afgesloten wegens instortingsgevaar; zo was er begin de jaren 2000 een instorting waardoor er honderden mensen bedolven raakten en stierven onder het afval. Om deze mensen in gedachtenis te houden was er ook een gedenkmuur opgericht. Het was toch raar om na deze beklijvende ervaring op onze chique bus terug te keren naar ons luxe verblijf om een lekker maal te nuttigen. Wij konden het afval achter ons laten, maar voor de bewoners van de Payatas is dit dagelijkse, harde realiteit. Ingat! (Take care) Ruben, Aurelie en Yana

Dag 15: Baguio - 100 Islands - Manila

Vandaag ontbeten we voor de laatste keer bij de paters in Baguio. Aangezien we een lange reis voor de boeg hadden propte iedereen zich nog een laatste keer lekker vol. De trip naar Manila was vrij lang, daarom besloten we om even een tussenstop te maken bij de prachtige 100 Islands. Kort na het vertrek uit Baguio City verlieten we de bergen en daarmee ook de koelte. Na amper een halfuurtje rijden zaten we met z'n allen te puffen en te zweten, maar vooral ook te verlangen naar een verfrissende plons. Eenmaal aangekomen in 100 Islands namen we in bootjes plaats die ons naar idyllische eilandjes brachten. Daar konden we niet alleen genieten van de prachtige natuur maar ook van het tropisch warme water. De verfrissing van het net iets te zoute zeewater omarmden we met veel plezier, haar tentakelige inwoners niet. De vele kwallen jaagden zelfs de stoersten onder ons (lees: Jan en Simon) de stuipen op het lijf. In totaal bezochten we twee eilanden. Onze blanke schijn bleek voor de Filippino's een grotere attractie dan de lokale natuur. Na een snelle hap kropen we terug in de bus om de trip naar Manila verder te zetten. Daarvoor moesten we nog eens een dikke 6 uur onze broek slijten in de bus. Eenmaal aangekomen in Manila werden we op Mary Hill opnieuw vriendelijk ontvangen. Tijdens een laat avondmaal konden we tot slot genieten van een prachtig zicht op Metropool Manila by night.

Dag 14: Baguio dag 4

Na een korte nacht, die sommigen op de zetel doorbrachten, was het weer tijd voor een voormiddag stage. De bevallingsloze groep stond extra vroeg op om nog een bevalling te spotten, maar helaas, ze kwamen slechts een paar minuutjes te laat aan in het ziekenhuis. Niet ontmoedigd trokken ze daarna naar de operatiezaal van het Sacred Heart hospitaal, om onder andere een vaatoperatie aan de arm voor dialyse bij te wonen. Het was dokter Quidiquid die anderhalf jaar in Gasthuisberg gewerkt heeft die de operatie uitvoerde. Hij kon zelfs een paar woordjes Nederlands! Groep 2 kreeg een rondleiding in datzelfde hospitaal. Ze zagen schattige baby'tjes en een iets minder schattige reanimatie van een leukemiepatiënt die getuige van Jehova was en bijgevolg geen bloedtransfusie wilde. Op de ICU (intensive care unit) lag een persoon die vanaf de hals verlamd was, enkel gezichtsuitdrukkingen waren nog mogelijk, hij werd beademd. Groep 3 mocht als laatste BGH (Baguio General Hospital) verkennen. Een vriendelijke psychiater in opleiding gaf de nodige uitleg. Ook zij dachten weer geen bevalling te kunnen zien maar niets bleek minder waar: op het laatste nippertje kwam dan toch de verlossing. In de operating room was een orthopedische ingreep aan de gang met veel trekken en duwen. Er moest tractie op een dijbeen gezet worden en dit gebeurde met het nodige grof geschut: boren, hamers, bouten, ijzeren staven, scharen, klemmen, etc. Zoals de vorige dagen brachten Filippijnse proffen ons wat meer bij over arthropod borne diseases en foodborne diseases. Oftewel ziektes die zich verspreiden via vectoren (zoals muggen) en voedsel. Best wel interessant totdat het leek alsof het regenseizoen drie maanden eerder van start was gegaan. Sommigen slaagden erin om na de les een taxi te bemachtigen, andere onfortuinlijken testten de waterdichtheid en waterabsorptiecapaciteit van labojas, rugzak en humeur. De keuken had zich voorbereid op onze komst en schilde vier kilo aan patatten. Jesus vermenigvuldigde deze met 4. Ook viskes. Guido was jarig en daarom ging hij eens zot; hij trakteerde ons op een dessert in een veel te chic hotel: Camp John Hay, de voormalige Amerikaanse legerbasis in Baguio. Een beetje decadent maar hé, het was ok (voor een keer). Er was een verjaardagsconcert door het achtergrondbandje voorzien en een mooi versierde taart. De kunstkenner in Geert kwam naar boven en hij kocht een schilderij om zijn thuisfront op te leuken. De avond liep ten einde en we bereidden onszelf en onze valiezen voor op de lange busrit van morgen. (Annelies, Jan, Lars en Sarah)

Dag 13: Baguio dag 3

Vandaag is het de derde dag in Baguio. De vroege vogels onder ons zaten al om 7u30 aan het ontbijt om om 8u aan te komen in Bagiuo General Hospital. Het vroege opstaan werd beloond, want bij aankomst werden we meteen meegenomen naar de delivery room waar net een vrouw was binnnengebracht met 10cm ontsluiting. We kregen scrubs, mondmaskers en een haarnetje op en kregen zo als eerste groep de kans om een bevalling te zien. Het was een vlotte bevalling. Het meisje was al het derde kind van de moeder. Anders dan in België worden de vaders nooit toegelaten in de delivery room en een epidurale wordt enkel gebruikt in heel gecompliceerde gevallen. Daarna nam Dr. Jason ons mee naar de psychiatrie en kregen we een rondleiding doorheen de verschillende zalen in het ziekenhuis waaronder de pediatrie, hema-oncologie, ICN, emergency room en de stroke unit. Op deze laatste afdeling hadden we het even moeilijk, want de dokters waren net een vrouw aan het reanimeren die het jammergenoeg niet gehaald heeft. Daarna namen we nog een kijkje in het operatiekwartier.Daar konden we een amputatie en een keizersnede van dichtbij meemaken. Dit was echt een ervaring. Net voor we naar de lessen gingen hebben we met veel smaak een pizza gegeten in de Pizza-hut, waar men verkeerdelijk dacht dat Brecht jarig was. Hierdoor werden we nog getrakteerd op een tamboerijnconcert en een ijsje. Mjam ! Net zoals gisteren trokken de overige groepen naar Sacred Heart. Daar werd groep 1 opnieuw opgesplitst in 2 groepjes van 4 personen. De ene groep (groep a) kreeg een rondleiding op Medicine waar we een denguepatiënt en een anemiepatiënt te zien kregen. Bij deze laatste patiënt mochten we luisteren naar de murmurs aan de hartapex. De andere kamers op deze afdeling waren private kamers. We mochten deze dan ook niet binnen. Deze groep ging ook naar de pediatrie, waar we konden luisteren naar een kindje met longontsteking. De andere groep (groep b) kreeg net zoals de a groep een rondleiding op de pediatrie. Daarne bezochten ze de coronaire afdeling waar ze de kans kregen om verschillende EKG's te bestuderen. De laatste groep (groep 3) mocht zich eerst inpakken vooraleer de surgery te betreden. Daar zagen we drie thyroidectomy's. Eén van deze operaties werd gedaan door een junior resident. Dit was dan ook zijn eerste schildklierverwijdering die hij zelf mocht doen. Op deze manier kon hij cases verzamelen. Een junior moet een bepaald aantal cases gedaan hebben voordat hij een senior resident te worden. De artsen daar hadden al kennisgemaakt met ons Belgen, want er zijn Leuvense studenten die naar hier komen voor een intership. Deze hadden hen geleerd om goedemorgen te zeggen in het Vlaams. Maar de artsen zeiden echter: 'jij bent een lekker ding'. Dit zorgde voor hilariteit op de afdeling tijdens de operatie. Verder konden we nog het verwijderen van een cyste aan de pols zien. Ook was er een operatie om een borsttumor te verwijderen, maar hier konden we jammergenoeg niet naar binnen omdat de kamer te klein was voor ons allen. De groepen die naar Sacred Hart gingen genoten s' middags van een maaltijd in de schoolkantine. Daarna hadden we allen samen les over SOA's en soil transmitted diseases. We mochten ook de theorie om zetten in praktijk. Hierbij gingen we aan de slag met fecaal materiaal waarin we op zoek gingen naar de eitjes van wormen. Na dit praktisch lesuurtje bezochten we nog het 'Institute For Inclusive Education'. Daar kregen we een leerrijke uitleg over hoe ze probeerden om het onderwijs voor doven en blinden te integreren in het gewoon onderwijs. S'avonds werden we allen getrakteerd door pater Eugène op frietjes met biefstuk. Als afsluiter van de dag trokken we nog samen met Brianner (Mark kon er jammergenoeg niet bij zijn) naar een lokale pub, waar we onze moves showden aan ieder die het wou zien. Aan het einde van de avond moesten we afscheid nemen van Brainner, aangezien hij (en ook Mark) ons niet meer zullen vergezellen. We zullen hen missen. Groetjes Léonore, Fleur, Fien en Jasmine

Dag 12: Baguio

Stuutjes met chocoooo!!!!! Na het heerlijke ontbijt vertrokken we in 3 verschillende groepen naar onze stageplaatsen. Groep 1 vertrok naar Baguio General Hospital. Deze groep begon met het bezoeken van de enigste psychiatrische afdeling in de provincie. De 40 patiënten die ze daar aantroffen lagen op metalen bedden zonder matras, achter tralies. Een mentaal geretardeerd meisje zorgde voor akelig geschreeuw waardoor de afdeling meer als een gevangenis aandeed. Na de psychiatrie verlegden ze naar de radiologie waar het enige echotoestel uit het hele ziekenhuis te bewonderen was. De andere waren immers kapot, en er leek niet snel vervanging te komen. Verder bezochten ze nog vele afdelingen waar ze enkele goiters voelden, longontstekingen beluisterden en impressionante brandwonden zagen. Ook de surgery room passeerde de revue. Daar waren ze oa. getuige van een keizersnede. Hun eerste delivery was een feit. Helaas bleven de talrijke natuurlijke bevallingen die hen beloofd waren achterwege. Hopelijk hebben de anderen morgen meer geluk. Groep 2 had de mogelijkheid om het operatiekwartier van het Sacred Heart Hospital te bezichtigen, niet alleen uitgerust met scrubs, maar ook met sexy slippers. Daar waren 3 operaties aan de gang: bij een eerste vrouw werd de baarmoeder en appendix verwijderd, bij een volgende vrouw ging het ook om een baarmoederverwijdering, maar deze bevatte een indrukwekkende vleesboom ter grootte van een kleine meloen! Bij een derde patiënt vermoedde men een tumor bij de dikke darm, dus verwijderde men uit voorzorg een groot stuk dikke darm. Opvallend bij al deze operaties was dat er heel veel personeel bij het gebeuren betrokken was, al dan niet met Iphone en fototoestel. Het was ook even schrikken toen een patiënte midden in haar operatie begon te brabbelen, toch had de anesthesist er alle vertrouwen in. Ze had meer aandacht voor de spelletjes die ze aan het spelen was op haar smartphone. Open chirurgie is hier veel populairder ten opzichte van een kijkoperatie, wegens de financiële voordelen. Groep 3 mocht een voormiddagje meedraaien op de emergency room. Op het eerste zicht leek het nogal chaotisch, maar bij nader inzien had iedereen zijn plaats en zijn taak. Ze werden vriendelijk onthaald door de mensen van de 3 onderdelen van de ER: pediatrics, medicine en minor surgery. Het kwam nogal traag op gang, maar druppelsgewijs kwamen de patiënten binnen. Het ging van brandwonden tot neusbloedingen, grote (snij)wonden en diarree. Wat hen zo opviel was enorme verhouding verplegend personeel versus patiënten, het Filippijnse werktempo (lees: traag), en de verwarring die ontstond door het ontbreken van elektronische dossiers. Van één dame was het vorige dossier verdwenen en zo had iedereen zijn eigen versie van haar medische geschiedenis. 's Middags konden groepen 2 en 3 hun buikje vullen met kip en rijst in de ziekenhuiskantine. Groep 1 kon smullen van de pizza's van Pizza Hut. Daarna trokken we naar Saint-Louis University waar we collectief een lecture volgden over de Filippijnse gezondheidsstatus en -zorg. Hierna volgde een lange pauze die volledig in beslag genomen werd door het nemen van groepsfoto's in labojas. Het was een moeilijke bevalling (dan toch nog). Na de pauze gingen we door met een lecture over MOMFI, gegeven door Mark en Bryan (de 2 Filippino's die ons de hele reis vergezelden). MOMFI staat voor Medical Outreach Missions Foundation, Inc. Het valt het best te vergelijken met een soort binnenlands Artsen Zonder Grenzen. Een deel van de opbrengst van de wekelijkse broodmaaltijd werd hier officieel overhandigd aan de organisatie. 's Avonds konden we al onze ervaringen in groep uitwisselen. Over de rest van de avond kunnen we kort zijn: Frietjes van de paters!!!!! (Justien, Aurelie, Lars en Laure)

Dag 11: Baguio

Vandaag is het Araw Ng Kagitingan; voor de Filippino's dag van de helden, voor ons een rustdag. Aangezien het voor alle Filippino's een feestdag is, waren er ook geen colleges aan de unief. Deze keer mochten we wat langer slapen, onze dag begon dus vrij laat, namelijk met het middageten. Deze keer ruilden we onze dagelijkse portie kip met rijst in voor een Westers maal in de Mall (lees McDo en The Old Spaghetti House). Na deze deugddoende vetrijke maaltijd kregen we de middag vrij om te verdwalen in de Mall en 't stad. Sommigen leefden zich uit in de shops tewijl anderen de stad verkenden. Baguio is een grootstad waar de Westerse invloeden duidelijk aanwezig zijn; om de 5 voet vind je er wel 1 of andere fastfoodketen, souvenirshop of voedselkraam. Session road (de hoofdstraat) is druk bevolkt, om Burnham Park te bereiken moesten we de mensenmassa trotseren. In deze hotspot voor toeristen (vele rijke Aziaten) konden we naar hartelust roeien met de bootjes op de vijver. Druk aangestaard door Filippino's probeerden we zoveel mogelijk bootjes te rammen: de eindstand was België 12 - Azië 2. Naast de vijver lag er een brede laan waar je zelf eens een tricycle kon besturen - met alle mogelijke gevolgen vandien. Een groot deel van het park bestond ook uit attracties voor kinderen, waardoor het sterk op een Belgische recreatiedomein leekµ. Verder kon je er ook nog dammen op de ingemetselde damborden, zittend op stenen banken. Vanuit het park had je een prachtig zicht op de kathedraal; een knalroze kerk met 2 neogothische torens. De nieuwsgierigen onder ons namen binnen eens een kijkje, maar kwamen er wat teleurgesteld uit (de glasramen waren wel de moeite). Toen de avond viel keerde iedereen home sweet home in een regenachtig Baguio. De shoppers omdat ze blut waren, de stadsverkenners omdat ze verzadigd waren door al dat moois en de rest verschrikt door ladyboys. Eens terug in het klooster (rusthuis voor paters) kregen we toch nog onze dagelijkse portie kip met rijst samen met alle andere paters. De dag wordt afgesloten, de avond begint. Sommigen onder ons praten nog even na over deze amusante dag, terwijl anderen een kaartje smijten. Groetjes, Sarah en Charlotte C. Burnham park the Mall