Dag 9: Sagada

Omstreeks 4h30 werd het mannelijke deel van de groep gewekt door een stel verrekte mannenkippen en hun "haantjesgedrag", ze hadden het op onze slaap gemunt. Ook was er de mogelijkheid om na een luxueus ontbijt naar Filippijnse normen een Anglicaanse eucharistieviering bij te wonen hier in Sagada. Nadien bezochten we het lokale ziekenhuis, St.Theodores Hospital, een primair privé ziekenhuis. Ondanks het groot aantal bedden (40-tal) waren er nauwelijks een vijftal patiënten. De mensen hier zijn immers bang voor hoog oplopende ziekenhuiskosten, want een groot deel van de Filippino's kan zich geen ziekteverzekering veroorloven. We werden er hartelijk verwelkomt door de hoofdarts (tevens ook de enige aanwezig), hij wist ons te vertellen dat voor specifieke onderzoeken (genre X-ray, echo) specialisten moesten opgetrommeld worden per telefoon. Opvallend ook was dat we nu al een groot aantal patiënten hebben ontmoet met "typisch Westerse aandoeningen", levensstijlaandoeningen zoals COPD, ouderdomsdiabetes, hypertensie komen ook hier al veelvuldig voor. Ook hebben veel patiënten last van dehydratatie. Te voet gingen we vervolgens richting de bekende rotsgraven (de zogenaamde "hanging coffins") en de grotten van Sagada. We daalden eerst af naar een grot gevuld met tal van rotsgraven, dit zijn kleine rechthoekige hardhouten kisten die men meer dan 2000 jaren geleden gebruikte om mensen in te begraven. Dit gebeurde symbolisch in de foetushouding, een recente aardverschuiving had bovendien enkele botten en schedels blootgelegd. Vervolgens daalden we verder af in de grotten, meerdere slippertjes en rotsen vol met vleermuizenfaeces later stonden we tot aan de borst in het water. Onderweg waren er tal van rotsformaties te zien, waarvan de meeste verdacht veel leken op geslachtsdelen, "the king, princess & queen" passeerden onder andere de revue. Na een verfrissende douche gingen we eten in een Filippijns restaurant om dan vervolgens richting hotel te trekken. Matthias en Charlotte

Dag 8: Banaue - Bontoc - Sagada

Dag thuisfront, vandaag was een feest voor de vroege vogels onder ons: we mochten al om 6u30 naar het ontbijt! Reeds om 5u werden we gewekt door de gezellige bedrijvigheid van de plaatselijke markt met bijbehorende kraaiende hanen. Na het ontbijt was er nog even tijd voor de obligate groepsfoto bij het hotel, om dan rond 7u richting Bontoc te vertrekken. Na een korte tussenstop met mooi uitzicht over de prachtige rijstvelden kwamen we aan in Bontoc, waar een plaatselijk festival aan de gang was. De stoet waar we zo vroeg voor uit de veren moesten was jammer genoeg al afgelopen. Gelukkig konden we nog genieten van enkele optredens van traditioneel geklede inwoners uit verschillende regio's. Hierna kuierden we nog even langs kleurrijke kraampjes. Daar werden we een beetje overwelmd door de vele geuren van het fruit, de uitlaatgassen, de gerookte vis en het vlees (inclusief vliegen). Ook werd nog eens bewezen dat de Filippijnen creatief met materiaal kunnen omgaan. Ze verzamelden lege flessen die ze dan vullen met afval om er eco-bricks mee te maken. De fundering voor een slangvormige bank was reeds gelegd. Enkele kindjes amuseerden zich ook met kleurrijke kuikentjes en vogeltjes in mini-kooitjes. Aangezien de kuikentjes ons er niet echt eetbaar uitzagen, begonnen we dan met onze zoektocht naar iets lekkers. Er was ons vooraf beloofd dat we een fastfoodrestaurant zouden tegenkomen, maar dat was blijkbaar verdwenen. Al bij al slaagden we er allemaal nog in ons buikje te vullen. Toen het warmste moment van de dag voorbij was bezochten we ook het Bontoc General Hospital. Een zeer proper en goed georganiseerd secundair ziekenhuis. De kinderafdeling was rijkelijk versierd met allerlei tekeningen. Daar zagen we onder andere een pasgeboren kindje met een hazenlip. Ook was er een speciale afdeling voor adolescenten, iets wat we voordien nog niet gezien hadden. Er werd in dit hospitaal rekening gehouden met de wensen van iedereen. Zo waren er een paar 'deluxe rooms' met eigen tv, badkamer en ventilatie. Speciaal was ook nog de aparte ruimte waar mishandelde vrouwen en kinderen dag en nacht terecht kunnen. Het was mooi om te zien dat er ook aan hen gedacht wordt. Na dit aangenaam bezoek namen we nog een kijkje in het Bontoc museum, opgericht door een Belgische zuster die de plaatselijke gebruiken en voorwerpen niet verloren wilde laten gaan. De foto's over de stamoorlogen ten tijde van onze wereldoorlogen maakten een diepe indruk op ons. De koppensnellers hakten het hoofd van hun vijanden af en poseerden trots met deze trofee op de foto. Buiten konden we ons helemaal inleven in het vroegere Filippijnse leven. Zo was er een authentiek dorpje nagebouwd, de plaatselijke variant van Bokrijk. Na deze warme, uitputtende dag (niet om jullie jaloers te maken: 35°C) zochten we verkoeling in de bus naar Sagada. De motor dacht er echter anders over, na een kwartiertje zag hij de steile helling niet meer zitten en besloot ons in de steek te laten. Dapper zetten we de tocht te voet aan. Sophie en Lars hadden na al dat stappen pijn aan hun voetjes en besloten het plaatselijk vervoer ook eens uit te testen. De opmerkzame wandelaars onder ons hadden al opgemerkt dat de lucht vrij stoffig was, plots zagen we enkele rookpluimen opstijgen. We wilden meteen onze brandweerkunsten bovenhalen, maar een voorbijrijdende Filippijn verzekerde ons dat het om gecontroleerde brandjes ging, bedoeld om extra vruchtbare grond te bekomen. Na een dag vol sensatie kwamen we in ons verblijf in Sagada aan, waar sommigen genoten van het eten, anderen iets minder. Om 22u verplichtte de plaatselijke avondklok ons om in ons bedje te kruipen, iets waar we ze stiekem wel dankbaar voor waren. Slaapzacht! (Lore en Annelies)

Dag 7: naar Hapao

Hello hello! Na een ontbijt naar keuze vertrokken we met de jeepny's richting de warmwaterbron van Hapao. Onderweg maakten we nog een stop voor een traditionele groepsfoto. '1 2 3 Pippi' zei Geert en we kregen spontaan een tandpastasmile. Toegekomen bezochten we eerst een Filippijns kerkje. Het was een sobere kerk en uniek doordat het niet verwesterd was zoals de meeste. Jezus had zelf een g-string aan. Daarna begonnen we aan de trip doorheen de rijstvelden op smalle paadjes. Onder de stralende zon bereikten we de koude, wilde rivierstroom en genoten dan ook van een frisse duik. Ook al hadden we het warm toch waagden we ook een plons in de naar zwavel ruikende warmwaterbron. Ter plaatste deed Guido zijn mooiste speedo aan en ook Geert nam een duik. Deze had wel nog zijn kleren aan en de plons was iets minder spontaan. Na de zoete broodjes die we meegebracht hadden als lunch rustten we nog even in de zon. Dit was niet zonder gevolgen(after sun kan soms handig zijn). Daarna begonnen we aan de terugweg. De ene groep koos voor het bos, de ander exploreerde nog even de rijstvelden. Toen gingen we met de jeepny's naar het Hungduan Municipal Hospital, een primair ziekenhuis. We konden niet alles zien aangezien de elektriciteit uitgevallen was. We zagen er een jongen waarvan de tweede teen geamputeerd was na een typisch Filippijns ongeval met de brommer. Er waren ook kindjes met diarree door het vervuilde water. Zelfs wij hebben al onze immodium kunnen bovenhalen. Bij de rondleiding vertelde de doctora dat je bij een moeilijke bevalling een trip moest maken van 2 uur met de ambulance naar Lagaue. Hier hadden we maandag al een kijkje genomen. Na een 'Thank you for visiting' en bijhorend applaus kropen we terug op onze jeepny's richting hotel en hadden dannog wat vrije tijd. Popochon cha'a (we love you) Camille en Fleur

Dag 6: naar Batad

Vandaag begon de dag eens zonder rijst! Voor ons ontbijt kregen we zelfs de keuze uit oa. pannenkoeken, toast, omelet,... of natuurlijk eventueel rijst. Na deze deugddoende afwisseling vertrokken we voor de allereerste keer met de jeepny's (zie foto)richting de imposante rijstterrassen van Batad die tot het Werelderfgoed behoren. Na een korte strijd om op het dak van deze kleine busjes te zitten, waren we klaar voor vertrek. Eens aangekomen begon de afdaling richting de rijstvelden. Hier werden we begroet door de gidsen die ons over de smalle paadjes en trapjes van de terrassen leidden. Na een welverdiende pauze zetten we de tocht verder richting de waterval. Door de brandende zon hield enkel het idee van het frisse water ons op de been tijdens deze afdaling. Spijtig genoeg konden we hier slechts een half uurtje van genieten en er zwemmen voordat we de terugweg aanvatten. De klim terug was zwaarder dan verwacht, maar door de vele toeristische drankkraampjes konden we onze dorst lessen. Eens bovengekomen, vele trappen en verbrande gezichtjes later, wachtte ons een pizza. Ons avontuur met de jeepny's leidde ons verder over de hobbelige wegen naar de Good News Clinic. In dit privéziekenhuis (het eerste dat we bezochten) werden we warm onthaald. Tijdens de rondleiding kwamen een aantal interessante zaken aan bod: bij gebrek aan een anesthesist wordt er soms zonder verdoving geopereerd; voor een ziekenhuis met 22 bedden (sommige zelfs privé) was er maar 1 dokter en 1 verpleegster aanwezig; in het geval er bloed nodig is, worden er enkele donoren opgetrommeld. Ook hadden we het geluk om de hechting van een geamputeerd vingerkootje te observeren. Na deze leuke, maar vermoeiende dag bleef er nog even tijd over om te douchen en onze benen te laten rusten. (Ruben en Fien)

Dag 5: Mayoyao - Banaue

Om 7u30 zat iedereen fris gewassen aan het ontbijt. We kregen opnieuw rijst met ei en worst (flashy roze). Voor we op de bus stapten, wandelden we nog even naar een grafheuvel vanwaar we een supermooi uitzicht hadden op de rijstterrassen. Na dit intermezzo was het tijd voor het echte werk. We stapten op de veel te kleine bus richting de prachtige rijstvelden van Mayoyao. Onderweg stopten we even om een lokale vleesetende plant te bekijken. Deze leek verdacht veel op een fallus. Iedereen was blij toen we uit de bus mochten. We werden allen nog blijer toen we om ons heen keken. Overweldigd door de idyllische rijstvelden vatten we onze spannende tocht aan. We wandelden op de stenen muurtjes die de rijstvelden van elkaar scheiden. Deze tocht was onvergetelijk maar ook heel erg warm. Onderweg stopten we om de traditionele klederdracht eens aan te trekken! De mannen droegen een G-string, de vrouwen een handgeweven rok. Hierover zullen we niet veel vertellen, de foto zegt genoeg. Hongerig door de tocht kwamen we aan in de lokale high school. Voor we onze rijst konden verorberen, daalden we nog even af naar een miniwaterval die momenteel droog staat doordat het water afgetapt werd om de rijstvelden te bevloeien. Eindelijk konden we eten: rijst met kip, varken, watermeloen en banaan! Na het eten propten we ons opnieuw in het busje. Deze keer was er echter meer plaats, enkele dappere studenten kropen op het dak. We reden richting Banaue. Onderweg stopten we even op een brug boven een riviertje waar we konden afkoelen. Eenmaal aangekomen zagen we ons superluxueus verblijf (eerste maal warm water)! Hiervan mochten we echter nog niet genieten, we werden aan een viewpoint hoog op de berg gedropt. Vandaar hadden we een uitzicht over de hele vallei. We keerden te voet terug (volgens Guido 3 km, volgens ons minstens 5 km). Onderweg konden we voor de eerste keer souvenirtjes kopen. We zullen niet verklappen welke! Na een verfrissende douche kregen we lekker Westers eten: oa spaghetti! We sloten de avond af met gezelschapsspelletjes. Slaapwel! (Justien en Laure)

Dag 4: Bayombong - Mayoyao

'S ochtends bezochten we het Veterans Regional Hospital, een tertiair ziekenhuis in Bayombong. Vergeleken met het secundair ziekenhuis in Lagawe had het Veterans Regional Hospital een meer uitgebreide infrastructuur. Het was tevens een plaats waar verpleegsters, vroedvrouwen en artsen een opleiding genoten. Alhoewel het ziekenhuis een capaciteit heeft van 200 bedden, is er een permanente overbevolking waardoor patiënten op eigen verzoek op de gang lagen. Dit probleem hield het bestuur echter niet tegen om op de vierde verdieping een ruime, gekoelde ruimte relatief onbenut te laten. De patiënten worden ingedeeld in twee groepen, deze met en zonder een ziekteverzekering (Philhealth). Deze laatste groep heeft het heel moeilijk om de kosten van de zorgen te bekostigen. Hierdoor moet het ziekenhuis vaak beroep doen op politieke en liefdadigheid steun om uit de kosten te geraken. Terwijl we onderweg dooreengeschud door de Filippijnse wegen of wat er voor moest door gaan, vielen onze ogen op lokale festiviteiten in Aguinaldo. Het bleek om een volksfeest te gaan met kraampjes en sportwedstrijden (volleybal, basketbal en armworstelen. We werden er hartelijk ontvangen en onmiddellijk op het podium uitgenodigd. De rest van de dag bezochten we twee primaire ziekenhuizen in Aguinaldo en in Mayoyao. Wat ons vooral opviel was dat beide ziekenhuizen heel proper en hygiënisch waren, maar dat ze door een gebrek aan middelen erg beperkt waren in hun hulpverlening ook was hun capaciteit zeer beperkt (zo'n 15 bedden). Bovendien lag het ziekenhuis in Mayoyao aan de top van de berg, wat de toegang tot het ziekenhuis niet vergemakkelijkt. (Matthias en Brecht)

Dag 3: Bayombong - Lagawe

Door de late aankomst kregen we de kans om uit te slapen. We werden wakker en stonden te popelen om de Filippijnen nu ook eens bij daglicht te zien. Het was voor ieder van ons leuk om op te staan temidden in een subtropisch paradijs. Stralend weer (lees: heel warm zonnetje en blauwe hemel), zo'n 25 graden warmer dan in België, maar je hoorde uiteraard niemand klagen. Met onterecht wantrouwen schoven we meteen onze voetjes onder tafel want het was al tijd voor het lekkere middageten. Uiteraard kregen we rijst voorgeschoteld en een Aziatisch buffet. Dan was het tijd voor onze eerste uitstap. We vertrokken met de bus naar Lagawe, waar we kennismaakten met een secundair ziekenhuis. Even kort uitleggen dat je drie soorten ziekenhuizen hebt; een primair, secundaire en tertiair, in stijgende lijn qua faciliteiten. We zagen grote kamers met veel kinderen die te kampen hadden met hoge koorts. Daarnaast was er opnieuw een grote kamer waar vrouwen met hun pasgeboren kind en hoogzwangere vrouwen lagen. Ons oog viel vooral op de slechte hygiëne zoals geen desinfectantia, smerige matrassen, nauwelijks badkamers en overvolle warme kamers. Voeding en andere essentiële zaken moest de patiënt zelf meenemen van thuis. Na het ziekenhuisbezoek trokken we het stadje in. Overal hingen er pamfletten voor de nakende verkiezingen. Het was de eerste keer dat we kennis maakten met de drukte van een typisch Filippijns stadje, het krioelde van de tricycles (lees: een soort scooter met een soort karretje ernaast waarin een persoon vervoerd kan worden)die hun eigen weg gaan, en zicht niets aantrekken van verkeersregels, wat leidt tot ultieme chaos. Na een verfrissend stukje watermeloen, was het opnieuw tijd om te vertrekken. De sympathieke buschauffeur had ons uitgenodigd om bij hem thuis een feestelijk maal te komen verorberen. Guido had ons mooi beetgenomen, toen hij ons vertelde dat we wild everzwijn op ons bord zouden krijgen. Niets was echter minder waar, het was hond op een bedje van rijst. En inderdaad, er waren enkel kleine puppy's in het huis te spotten. Dit deed echter niets af aan hun gastvrijheid, na het eten nodigden ze ons uit op een potje karaoke! Lang konden we niet blijven, want het was nog een hele trip terug naar huis. (Sophie en Rianne)